Siła ukryta za uśmiechem: Mercy Odhiambo o odnowie, wytrzymałości i cichej mocy asystentów

Urodzona w Nairobi, a od ponad dwóch dekad związana z Genewą, Mercy Odhiambo zbudowała karierę i życie oparte na odwadze, ciekawości i empatii. Od stawiania pierwszych kroków w branży hotelarskiej, po współpracę z globalnymi liderami w organizacjach takich jak UNICEF czy The Global Fund, jej historia to opowieść o nieustannym rozwoju i poszukiwaniu sensu. Jako autorka serii książek The Silent Backbone oraz prowadząca podcast o tym samym tytule, Mercy daje głos niewidocznym bohaterom świata administracyjnego. Poprzez mentoring, storytelling i działania na rzecz zdrowia psychicznego, redefiniuje znaczenie przywództwa i pokazuje, że prawdziwa siła często działa w ciszy, z troską, pasją i sercem.

Mercy Atieno Odhiambo | Executive Assistant w Medicines for Malaria Venture | Autorka / Mentorka / Mental Health Firstaider | Swajcaria & Kenya | LinkedIn | Website

Mercy Atieno Odhiambo to pełna pasji Executive Assistants z wieloletnim doświadczeniem w środowisku korporacyjnym i organizacjach non-profit. Z natury jest gawędziarką, jest autorką serii książek The Silent Backbone oraz gospodarzem podcastu o tym samym tytule, w którym poprzez storytelling promuje świadomość zdrowia psychicznego i wspiera społeczność profesjonalistów administracyjnych. Mercy jest również mentorką i certyfikowaną pierwszą pomocniczką w zakresie zdrowia psychicznego. Jej misją jest tworzenie środowisk pracy opartych na wsparciu i wzajemnym zaufaniu. W wolnym czasie organizuje spotkania networkingowe dla kobiet i pisze opowiadania inspirowane tematyką zdrowia psychicznego, miłości i migracji.

---

Elizabeth Sutkowska: Twoja przygoda rozpoczęła się w Nairobi (Kenia), a ponad dwie dekady temu zaprowadziła Cię do Genewy (Szwajcaria), do miasta, które wyraźnie stało się Ci bliskie. Jak wspominasz wyjazd z domu rodzinnego na studia hotelarskie w Szwajcarii i jak ta międzykulturowa przygoda ukształtowała Ciebie, jako kobietę i jako profesjonalistkę?

Mercy Atieno Odhiambo: Dorastając, nigdy nie miałam jasno określonej ścieżki kariery, po prostu płynęłam z nurtem. Gdy przyjechałam do Szwajcarii, towarzyszyła mi ciekawość, a nie oczekiwania i to właśnie stało się moją supermocą. Próbowałam różnych zawodów, marketingu, obsługi klienta, hotelarstwa, ale żaden nie był „tym właściwym”. Przez przypadek trafiłam do administracji i zrozumiałam, że to moje miejsce. Rola, która doskonale pasowała do mojej osobowości. Wystarczyło zdobyć odpowiednie umiejętności, a te, jak się okazuje, rozwijają się bez końca.

Uczyłam się biorąc udział w szkoleniach, współpracując z innymi, a także poprzez informacje zwrotne, zarówno te pozytywne, jak i trudne. Miałam szczęście spotkać wspierających ludzi i trafić na możliwości, które pomogły mi się rozwinąć. Moja kenijska etyka pracy zawsze pchała mnie do przodu i gdy inni czekają na awans, ja pytam siebie: „Gdzie chcę być za miesiąc?”. Czasem ta ambicja buduje mosty, czasem tworzy zgrzyty, ale zawsze pozwala mi się rozwijać.

Świat Executive Assistants zmienia się błyskawicznie. Gdy przestajesz się uczyć, zostajesz w tyle. Dziś mamy do dyspozycji narzędzia AI, które pomagają nam rozwinąć skrzydła i każdy nasz słaby punkt można zamienić w supermoc. Bycie częścią dwóch kultur to ogromny dar. Dzięki temu nie tylko mówię kilkoma językami, ale też potrafię łączyć kenijską pasję i energię ze szwajcarską precyzją i dyscypliną.

Elizabeth: Zbudowałaś imponującą karierę wspierając liderów w organizacjach takich jak UNICEF, The Global Fund, SITA, a teraz Medicines for Malaria Venture. Jakie najważniejsze lekcje o partnerstwie i przywództwie wyniosłaś z tych doświadczeń?

Mercy: Niedawno ukończyłam studia MBA z zakresu przywództwa i zrównoważonego rozwoju. Jedna z najważniejszych lekcji, które wyniosłam, to że część liderów rodzi się z naturalnym powołaniem, a część staje się nimi poprzez doświadczenie. Ale przez lata widziałam też ludzi, którzy trafiali na stanowiska kierownicze, choć nie powinni, i takich, którzy na nie zasługiwali, a zostali pominięci.

Praca blisko liderów to przywilej, bo masz wgląd w decyzje, które inspirują, i w te, których wolałabyś nie widzieć. Z czasem uczysz się, kiedy warto zabrać głos, a kiedy z szacunkiem się wycofać. Nawet jeśli się nie zgadzasz, musisz znaleźć sposób, by iść dalej.

Najważniejsze, czego się nauczyłam, to znaczenie relacji i budowania sojuszy. Tam, gdzie nie zainwestowałam w relacje, praca stała się najtrudniejszym doświadczeniem w mojej karierze. Wiem, że potrzebuję współpracy, nie rywalizacji, by dawać z siebie wszystko. Niestety, wiele organizacji działa w przekonaniu, że „na szczycie” jest miejsce tylko dla nielicznych a to rodzi toksyczną atmosferę zamiast wspólnego sukcesu. Gdy widzisz, że firma nie ma jasnej ścieżki rozwoju dla asystentów, ani w pionowej i ani poziomej linii, to powinna zapalić się czerwona lampka.

Dla mnie przywództwo, formalne czy nieformalne, polega na wspieraniu innych, a nie na ich poniżaniu. Prawdziwy lider ma przestrzeń, by troszczyć się o dobro swoich ludzi, a nie tylko o wyniki.

Elizabeth: Poza karierą zawodową jesteś także mentorką i twórczynią społeczności Networking in Heels Geneva. Co Cię zainspirowało do stworzenia tej przestrzeni dla kobiet i czego nauczyłaś się o sile relacji i wzajemnego wsparcia?

Mercy: Kiedy zmieniałam pracę, zdałam sobie sprawę, że nie mam sieci kontaktów, która mogłaby wesprzeć mój kolejny krok w karierze. Więc postanowiłam ją stworzyć. Kenijskie wychowanie nauczyło mnie, że jeśli czegoś nie ma, to trzeba to zbudować. Tak powstało Networking in Heels Geneva. Zaczęło się od prostych spotkań przy lunchu, a dziś to tętniące życiem kolacje, które odbywają się kilka razy w roku i łączą kobiety pragnące się wspierać, rozwijać i inspirować. Lubię przypominać uczestniczkom, że to także forma randki z samą sobą, taka chwila, by docenić siebie.

Wiele razy mówiłam, że jestem samoukiem. Na początku kariery nie miałam wielu mentorów, a ci, których próbowałam naśladować, nie zawsze mnie rozumieli. Dlatego dziś mentoring jest dla mnie tak bardzo ważny. Gdy zaproponowano mi, bym została mentorką w ramach Executive PA Network w Szwajcarii, nie wahałam się ani chwili. A kiedy pojawiła się możliwość koordynowania programu mentoringowego, to znów powiedziałam „tak”.

Wierzę w tworzenie wsparcia, którego sama kiedyś potrzebowałam. Jestem przekonana, że wiele błędów udałoby się uniknąć, gdybym miała kogoś, z kim mogłabym porozmawiać. Często mówi się, że kobiety są dla siebie największymi rywalkami. Moje doświadczenie jest inne, bo kobiety mnie wspierały jak i również raniły, ale to dlatego, że jestem nimi otoczona. Jak to jest w każdej społeczności, będą różne historie. Najważniejsze to nie przestawać i nauczyć się wybierać właściwe relacje. Uczyć się swoich granic i świadomie wybierać, kogo trzymać blisko. To część dojrzałości, zarówno tej osobistej jak i zawodowej.

Elizabeth: Twoja książka The Silent Backbone oddaje głos niewidocznym wyzwaniom i sile Executive Assistants oraz specjalistów administracyjnych. Co było momentem zwrotnym, który skłonił Cię do jej napisania, i jaki przekaz chciałabyś, aby czytelnicy wynieśli po przeczytaniu ostatniej strony?

Mercy: The Silent Backbone to czteroczęściowa seria: dwie książki są już wydane, dwie kolejne w przygotowaniu. Chciałam pokazać pełen obraz tego, co wpływa na zdrowie psychiczne asystentów: codzienną pracę (część 1), kulturę organizacyjną (część 2), przyczyny neurologiczne (część 3) oraz społeczne (część 4).

Zebrałam historie od asystentów z mojego środowiska i opisałam je w formie opowiadań. Chciałam, by Executive Assistants czytali je, rozpoznawali siebie i czuli, że mogą szukać pomocy lub wprowadzać zmiany, gdy jest im trudno.

Nieoczekiwanie książkę zaczęli kupować także liderzy i dzięki niej zobaczyli, jak mogą realnie poprawić jakość pracy i życia swoich asystentów. Rola asystentów bywa niezwykle samotna, i im wyższy poziom wsparcia, tym większa izolacja. Często nie ma z kim porozmawiać. Działy HR nie zawsze rozumieją te wyzwania, a niektórzy liderzy nie zdają sobie sprawy, jak dużo presji przekazują dalej. Uważają: „Jeśli ja daję radę, ona też powinna.” Ale żaden bonus nie zrekompensuje traktowania kogoś jak worek treningowy w stresujących momentach.

Większość ogłoszeń o pracę dla asystentek to tak naprawdę rekrutacje po osobach, które się wypaliły lub odeszły z frustracji. A to wciąż temat tabu. Chciałabym, żeby po lekturze każdej części serii czytelnicy zyskali konkretne narzędzia radzenia sobie i przypomnieli, by chronić swoje zdrowie psychiczne, budować markę osobistą, planować rozwój i przede wszystkim, pamiętać, że nie są sami.

Elizabeth: Często mówisz o „supermocach” Executive Assistants, o ich inteligencji emocjonalnej, odporności i cichym przywództwie. Jakiej przyszłości życzysz kolejnemu pokoleniu EAs i jak możemy lepiej chronić ich dobrostan, jednocześnie doceniając ich wpływ?

Mercy: Zawsze powtarzam moim podopiecznym: myślcie o tym, jak zabezpieczyć swoją przyszłość zawodową. Zbyt często słyszymy, że rola asystenta to tylko etap przejściowy. A gdy „kolejny krok” nie nadchodzi, pojawia się poczucie utknięcia. Jeśli jednak wybierasz tę ścieżkę świadomie, musisz wiedzieć, co Cię wyróżnia i co sprawia, że jesteś niezastąpiony.

Zacznij od tego, jak opisują Cię inni. Poproś o feedback, wsłuchaj się w powtarzające się słowa. Znam kobietę, która poprosiła współpracowników o listy rekomendacyjne pod pretekstem ubiegania się o awans, a potem przeanalizowała je, by odkryć swoje unikalne mocne strony. W moim przypadku niemal każda opinia podkreślała mój spokój w kryzysie i umiejętność budowania relacji. To stało się podstawą mojej marki zawodowej.

Jeśli sama nie rozumiesz swojej wartości, świat też jej nie zauważy. W nowej erze pracy potrzebne są samoświadomość, pewność siebie i spójna marka osobista, inaczej zawsze będziesz niedoceniana.

I jeszcze jedno: nigdy nie będziesz w porządku na zewnątrz, jeśli nie jesteś w zgodzie ze sobą w środku. Żadna praca, choćby najlepiej płatna, nie jest warta Twojego zdrowia. Daj z siebie wszystko, ale nie zapominaj o sobie.

Dziękuję!

---

Dołącz do naszej Serii Inspire!

Każdy głos ma znaczenie. Każda historia inspiruje.

Twoja historia może zainspirować kolejne pokolenia. Dołącz do globalnej inicjatywy, która zmienia sposób postrzegania zawodu Executive Assistant.

Dołączam!